Dün neydim bugün neyim, yarın ne olacağım ?Bunların hiçbirine dikkat etmeden sürüp gittiğim zamanın arabasına bir yol çizmem gerektiğini düşünüyorum.

En yakın arkadaşlarımdan birinin vefatının ardından yaklaşık bir hafta geçti.Ne trajikomiktir ki tüm bu kayıtsızlığın içinde ona dair düşüncelerim ve beraber yaşadığımız anıların tazeliği de aynı ölçüde silikleşmeye, çölde yürüyen birinin ayak izlerini andırmaya başladı. Kendime acıyorum çünkü ben de vefatettiğimde düşüncelerim, duygularım, hayata karşı duruşum da önemini bir anda yitirecek ve zaman benim ayak izlerimi de yavaş yavaş dolduracak.

Her gün bu gerçeğin farkında olsak da olmasak da koşuyoruz.Hayatın geride bıraktığımız izleri ne kadar hızlı sildiğinin farkında olmayacak kadar hızlı koşuyoruz.Oysa silinmesi zor tek bir adım atmak yok olup giden binlercesinden çok daha iyi değil mi ?Tabi koşmanın sarhoşluğundan ayılabilenler için.

Bu da benim bırakmaya çalıştığım iz olsun istiyorum. En azından şimdilik öyle umut ediyorum.